De Bulgaar die beter kookt dan ik, moet ik nog tegenkomen. En zeker als je ergens Bulgaarse soep ziet staan, adviseer ik je dringend: laten staan. Gisteren had ik vissoep besteld. Dat kan geen kwaad, dacht ik, zo aan de Zwarte Zee. De ingewandensoep die ik eerder deze week onaangeroerd had gelaten, had ik waarschijnlijk verdrongen. Meestal eet ik wat de pot schaft, maar de vissoep heb ik discreet laten verdwijnen. Hup, terug in zee. Toch lullig voor al die voor niets gestorven visjes.

Soms kom ik mensen tegen die oud lijken, terwijl ze hoogstwaarschijnlijk jonger zijn dan ik. Gisteren zag ik weer zo'n man lopen, een vlezig type met ontbloot bovenlijf. Verveeld liep hij over de kade in Nessebar, een schitterend stadje. Ineens zag ik de oorzaak van het verschijnsel. Als je deze man met een raket naar de maan zou schieten, zou hij zich erover beklagen dat hij de maanstenen zelf op moest rapen. Terwijl die dingen natuurlijk gewoon als sleutelhanger uitgestald horen te liggen, met een verkopend maanmannetje erbij. Gebrek aan verwondering maakt mensen oud.

Op een marktkraam hier kun je insignes kopen met hakenkruizen erop. Sommige ervan dragen bovendien de tekst: Sieg heil. In Nederland zou een minder slim iemand kamervragen gaan stellen. Hier gelukkig niet. Alsof het verbieden van symbolen bij zou dragen aan een betere wereld. Het doet denken aan lieden die het woord 'Turk' uit het woordenboek willen halen. Of het woord 'allochtoon', zoals een Amsterdamse dame van de PvdA gisteren bepleitte.